De reis naar de Sleeping Bear Dunes.

Na het gedenkwaardige ontbijt in Gladstone, vertrekken we daar om half 10 weg en gaan op weg naar Traverse City dat in de buurt van de Sleeping Bear Dunes ligt. Het is behoorlijk bewolkt, maar droog (en ook een beetje fris- zo’n 19C). De reis verloopt heel ontspannen. We stoppen zo ongeveer elke uur om wat te drinken of voor een sanitaire stop.

Even terug in Mackinaw City.

Rond het middageten, rijden we weer door Mackinaw City waar we 10 dagen geleden verbleven. We eten er een lekkere lunch.

Om 16:20 uur rijden we het parkeerterrein van het hotel in Traverse City op. Het duurt uiteindelijk toch even voor we een kamer accepteren want de 1ste twee Niet-roken-kamers die we bekijken ruiken duidelijk naar rook.

Als de spullen op de kamer staan, rijden we naar de Walmart om de hoek. We kopen er, naast drinken en broodbeleg ook eindelijk vérs brood. Nog nooit hebben we in Amerika vérs en nog warm brood gekocht. Daar krijgen we zowaar trek van bij het afrekenen. Zó lekker ruikt dat.

Sleeping Bear Dunes in de regen.

De volgende ochtend bestaat het ontbijt gelukkig niet uit een quiche met broccoli (lees het verslag van Gladstone).

We willen vandaag naar de Sleeping Bear Dunes National Lake Shore. Het enige lastige is alleen dat het behoorlijk vies weer is. Het regent en het is vrij donker (en frisjes- zo’n 19C).
Om half 11 rijden we bij het hotel weg op weg naar de plaats Empire, waar het Visitorcentre ligt.

In het bezoekerscentrum kopen we eerst een toegangskaartje voor het park. Daarna lopen we door de tentoonstelling van het park en kijken we naar een erg mooie presentatie over dit park.

Ijstijden.

We leren, dat er vóór de ijstijden al rivieren door dit gebied liepen en dat het gebied toen ook al geaccentueerd was. De ijskappen die er overheen kwamen te liggen, hebben deze accenten nog verder uitgediept en hebben heel veel zand, puin én rotsen meegenomen en achter gelaten.

Toen het ijs zich terugtrok, zijn de Great Lakes (waar we deze vakantie langs trekken) ontstaan in de grote valleien die achterbleven. De kustlijn was toen heel grillig gevormd, maar in de loop van de eeuwen is er heel veel zand door de golfslag en wind afgesleten en op andere plaatsen neer gelegd. De kustlijn van de Great Lakes is hierdoor veel gelijkmatiger geworden. Dit proces gaat nu nog steeds door en baart de mensen hier ook zorgen.

Scenic Drive door het park.

Als we de vele informatie van het bezoekerscentrum goed hebben bekeken, stappen we in de auto en rijden we in de richting van de Pierce Stocking Scenic Drive.

Bij het begin van de Scenic Drive regent het nog steeds heel erg.

Het is echt erg nat en donker als we beginnen aan de Scenic Drive.

Dat is wel jammer want de uitzichten zijn nu eigenlijk bijna helemaal weg. De regen bedekt alles. We krijgen wel een mooi idee van het park, maar echt goed zien is het helaas niet meer.

Lake Michigan Bluff, in de regen.

Het mooiste punt van deze Scenic Drive is toch echt de Lake Michigan Bluff boven op een 137 meter hoog duin waarvan de rand van het duin heel heel steil naar beneden naar het meer loopt. Van de Overlook krijgen we wel een heel aardige blik op hoe hoog en vooral hoe steil het duin naar beneden loopt naar Lake Michigan.

Bovenaan de Lake Michigan Bluff in de regen.

Je kan zien dat mensen bij beter weer dit duin afdalen naar het meer want er loopt een duidelijk pad naar beneden (heel heel steil!!). Het afdalen naar het meer wordt overigens afgeraden omdat dit slecht is voor het duin.

We lopen er toch wel even rond, maar de regen maakt het wel moeilijk om er goed van te genieten. Er zijn ook niet zo heel veel mensen.

De Dune Climb.

Rond kwart voor 3 verlaten we de Scenic Drive en rijden naar de Dune Climb.

De Dune Climb is best zwaar.

Daar kan je zelf ervaren hoe steil zo’n duin is. Als wij uitstappen uit de auto, komt zowaar de zon door! Plotseling is het heerlijk weer. Zonder regenjas (die we de hele ochtend aan hebben gehad) lopen / klimmen we een heel stuk dit duin op en genieten extra van de lekkere temperatuur.

Lake Michigan Bluff, in de zon.

Na een lekkere lunch (even over 4 uur), is het nog steeds mooi weer dus besluiten we de Scenic Drive nóg een keer te rijden want we willen de uitzichten nu graag écht goed zien. Dat blijkt een hele goede keuze, want de Lake Michigan Bluff is nu echt super mooi.

Bovenaan de Lake Michigan Bluff in de zon. Heel wat mooier!

Er zijn veel mensen en beneden op het meer liggen 2 bootjes. Het is nu schitterend om te zien hoe hoog dit duin écht is, want nu zie je mensen tot beneden lopen. Je ziet ook mensen naar boven ploeteren, op handen en voeten. Het is echt heel erg steil. We bekijken rustig alles en gaan zelfs nog even rustig op ‘het randje’ van het duin zitten, kijken naar mensen die zich niet kunnen inhouden en afdalen. We zien een jongen en meisje die in een halve minuut (of iets meer) beneden zijn. Vervolgens beginnen ze aan de zware weg terug naar boven. De jongen loopt heel knap in dik 6 minuten terug naar boven. Hele stukken doet hij op handen en voeten. Anderen zijn echt een stuk trager.

Wát een uitzicht!

Het is heerlijk daar op het randje in de zon. We genieten heel erg van het schitterende uitzicht, met de zon over het meer en de mensen die als piepkleine muisjes uiteindelijk beneden te zien zijn. We moeten ons een beetje inhouden om niet ook te proberen hoe het is om naar beneden te lopen.

Tegen 6 uur zitten we weer in de auto en rijden we terug naar het hotel. In Traverse City wordt het echter weer donkerder en begint het, als we net in onze kamer zijn, zowaar weer behoorlijk te regenen.

Top