De reis naar Pensacola.

New Orleans is echt een hele grote stad. De wegen zijn hier 2, 3 of 4 lagen boven elkaar of een weg die onder een andere snelweg rijdt. We moeten bij het verlaten deze stad toch een aantal bochten en afslagen nemen, voordat we op de goede snelweg de stad uitrijden. Dat is altijd even goed opletten. Dat lukt je dus niet zónder TomTom. Wat een uitvinding!
Door de drukte op de snelweg richting Pensacola, besluiten we bij Bay St. Louis de Interstate af te gaan en een stuk op de Highway te rijden. Een groot voordeel is dat deze weg een heel stuk vlak langs het hagelwitte strand loopt. Daar staan tussen Pass Christian en Long Beach schitterende huizen. Al deze huizen kijken heel mooi uit over het witte strand naar de zee. Even verderop, bij Biloxi, wordt het weer veel drukker. Hier staan ook heel veel (9 in totaal) casino’s. Net na Biloxi, bij Ocean Springs, besluiten we weer terug naar de Interstate te rijden. Dat is dan gelukkig ook een erg mooi gebied, met veel mooie natuur en grote bossen.

USS Alabama.

We hebben gelezen dat in de plaats Mobile (AL) een afgemeerd marineschip ligt, de USS Alabama. Dit schip wordt niet meer gebruikt en is open gesteld voor het publiek. Het marineschip heeft in de tweede wereldoorlog in de Pacific gediend en heeft daar lang rond gevaren. Het bleek duurder om het schip te slopen dan het open te stellen voor het publiek. Bij dit marineschip ligt ook een onderzeeboot waar je in kan.

We nemen ons voor om even te kijken hoe het eruit ziet. Als het te druk zou zijn, dan rijden we meteen door naar Pensacola.

Het ziet er meteen heel indrukwekkend uit.

Héél erg groot!

We parkeren de auto, kopen een entreekaartje en staan dan oog in oog met zo’n heel groot marineschip.

Hier voel je je klein.

Hier voel je je klein.

Alles is groot aan zo’n schip. Gigantische kanonnen bovenop het schip. Heel veel dekken eronder bieden ruimte aan van alles en nog wat:

  • de plaats waar de matrozen sliepen (85 mannen op 1 zaal in bedden die aan het plafond hangen, meestal met 4 bedden tegelijk),
  • de kapel waar de kerkdiensten gehouden werden,
  • het kantoor (met kluis) waar de uitbetalingen aan de mannen gedaan werden,
  • de ruimtes waar de 3 tandartsen werkten,
  • het laboratorium waar bloedmonsters onderzocht konden worden,
  • de ruimtes waar de (meer dan manshoge) munitie was opgeslagen en waar ze ‘gevoerd’ konden worden aan het geschut dat boven op het schip stond,
  • allerhande kantoortjes en
  • individuele hutten van officieren,
  • de draaibordjes boven aan dek waar de mannen zich aan- of af konden melden (net zoals we nu op school hebben met van die schuifbordjes met aanwezig of afwezig),
  • de plaats waar de officiers aten en
  • natuurlijk de gangen, deuren en doorgangen met van die 30 – 40 cm. hoge drempels.

We lopen 1 route door het schip. Het is er erg warm (buiten is het rond de 39 graden) en in het schip is nauwelijks ventilatie. Wat moet dat voor die mannen geweest zijn, om onder in het schip te werken in die hoge temperaturen? Geen pretje in ieder geval.

De battle-history van de USS Alabama.

De battle-history van de USS Alabama.

Het is toch indrukwekkend om er rond te lopen. De trappetjes zijn behoorlijk smal en steil.

De onderzeeboot.

Na 3 kwartier lopen we richting de onderzeeboot. Eerst komen we door een hele grote hal met allerhande vliegtuigen. Ook staat daar een super grote Lockheed A-12. Dit is een vliegtuig dat in opdracht van de CIA was gebouwd en dat spionagevluchten uitvoerde. De vluchten met dit toestel hebben tot december 1968 plaats gevonden.

In deze hal staat ook een echte Flight Simulator (met zo’n bewegende cabine die je in films wel ziet).

De onderzeeboot USS Drum is ook open gesteld voor publiek. Daar doorheen lopend realiseer je je pas goed hoe klein alles daar op elkaar gestapeld en gepropt is.

In de USS Drum is het best krap.

In de USS Drum is het best krap.

In deze onderzeeër werkten 65 mannen + 7 officieren. Ook deze boot heeft vooral in de tweede wereldoorlog dienst gedaan. Van voor naar achter moet je eigenlijk overal ‘smal’ lopen.

Het is wel indrukwekkend zeg.

De rest van de reis.

De rest van de rit naar Pensacola verloopt verder heel rustig. Rond de klok van kwart over 4 komen we bij het hotel aan.

Fort Pickens.

De volgende dag rijden we naar de Gulf Islands National Seashore. Dat is een natuurpark van de eilanden voor de Golf van Mexico in de buurt van Pensacola. Bij het eerste eiland Gulf Breeze is een Visitor Center van het park.

We rijden er in een half uurtje naar toe. Dit eiland Gulf Breeze is opvallend bebouwd en eigenlijk niet meer te herkennen als eiland. In het Visitor Centerge kijken we naar een korte film over dit bijzondere natuurgebied en nemen we folders en een kaartje mee.

We lezen en leren dat het toch wel een erg fragiel natuursysteem is waar zorgvuldig mee moet worden omgegaan. Zelfs de (zware) orkanen blijken nodig om dit natuurgebied in stand te houden. Dat klinkt raar.

We stappen in de auto en rijden in de hitte naar het uiterste puntje bij Fort Pickens. Onderweg zien we wel dat op dit smalle eiland het zand extreem wit is. Het lijkt wel alsof we door allemaal zoutvlakten bij Salt Lake city rijden. Ook zien we dat er een camping op is! We vragen ons af of een camping in dit fragiele natuursysteem wel ip z’n plaats is.

Het is mooi om door deze natuur heen te rijden maar echt heel bijzonder is het niet echt. Waarschijnlijk bevindt zich de ongerepte wilderness op een van de andere eilanden, waar je niet gewoon met de auto op kan.

Self guided Tour.

Bij het Fort stappen we uit en we kopen de self-guided tour.

De gangen van Fort Pickens bij Pensacola.

De gangen van Fort Pickens.

Deze wandeling is interessant. Het blijkt dat er veel gerestaureerd is en in latere fases is er ook weer bijgebouwd. Oude bakstenen en beton zijn door elkaar gebruikt. Dat maakt het geheel wat minder authentiek en dus ook iets minder interessant.

Bovenop Fort Pickens bij Pensacola.

Bovenop Fort Pickens.

We lopen er ruim 50 minuten rond waarna we weer in de heerlijk koele airco auto stappen.

Uitpuffen aan het strand.

Zo’n hitte als in deze vakantie, hebben we nog niet eerder gehad. Aan de temperatuur zelf zie je het niet altijd- maar door de hoge luchtvochtigheid loopt de gevoelstemperatuur erg hard op. Vanmorgen was het om 8 uur al 30 C maar de gevoelstemperatuur is dan al 35C. Het zou vandaag 35 C worden- maar welke gevoelstemperatuur dat dan is…….

We besluiten dat we lekker op het strand willen gaan liggen bij Pensacola Beach.

In Pensacola Beach is het opvallend rustig. De hotels lijken niet vol en ook veel huizen staan te huur of leeg. Inmiddels weten we (via internet) dat dat nog komt door de olieramp in de Golf van Mexico van april 2010. Het toerisme trekt pas nu weer aan sinds juli 2011!

In een soort strand-supermarkt kopen we zonnebrand factor 30. Na een lekkere lunch gaan we op zoek naar een lekkere plaats aan het strand. Door de enorme rust is er echt overal meer dan voldoende parkeerruimte en kunnen we rustig kiezen waar we willen gaan liggen. We belanden uiteindelijk op lekkere strandstoelen met een grote parasol van een groot hotelcomplex waar wee echt heerlijk rustig kunnen liggen en lezen.

Zwemmen in lauw water.

We gaan 1x zwemmen maar voor de afkoeling hoeven we dit niet te doen. Het water is gewoon lauw. Heerlijk poedelend blijven een kwartier tot 20 minuten in zee hangen.

Doordat we de afgelopen 3 weken enorm veel gedaan, beleefd en gezien hebben, zijn we zijn allebei toch wel erg toe aan gewoon even niks doen. We gaan morgen naar Panama City Beach en daar blijven we 3 nachten écht aan het strand. Daar gaan we dan dus ook echt alleen maar lezen en niks doen.

Tegen kwart over 5 komt er een inktzwarte lucht vanuit het vaste land naar ons toe drijven. We hadden het al enige tijd aardig horen rommelen (onweer) maar kijken niet om waar dat gerommel vandaan komt.

In een klein half uurtje rijden we terug naar het hotel in Pensacola. Als we net in de auto zitten, gaat het vrijwel meteen regenen.

Top