Op weg naar Helen.

Het is een mooie route van Atlanta naar Helen. De omgeving waar we doorheen rijden lijkt een beetje op Luxemburg want het is een mooi glooiend landschap, heel groen, veel loofbomen en ook mooi gemaaid gras. Daar tussendoor schitterende huisjes en mansions. Echt heel fraai.

Rond half 3 komen we aan bij het hotel en we kunnen al in de kamer. Nou, we hebben de mooiste (gewone) kamer van het hotel hoor. We hebben heel veel ruimte, een ijskast en magnetron en een groot balkon met uitzicht op het park. Echt heel fraai.

Na het uitpakken gaan we wandelen naar en door het dorp Helen.

Wandelen door Helen.

Je houdt het niet voor mogelijk wat ze hier in Helen hebben gedaan. Toen het toerisme in 1969 niks meer voorstelde hier, hebben een aantal mensen de koppen bij elkaar gestoken om te kijken hoe ze het dorp nieuw leven konden inblazen.

Het centrum van Helen.

Het centrum van Helen.

Wat hebben ze nou gedaan: ze hebben het hele dorp omgevormd tot een Beiers dorp. Alle huizen, alle winkels, alles ziet er hier uit alsof je zo in het Zwarte Woud in Duitsland loopt. Nou ja alles: er rijden wel hele dikke Amerikaanse bakken rond, natuurlijk.

Schitterend kitscherig en erg grappig.

Het heeft overigens wel gewerkt want het is nu een goed florerend toeristisch dorpje geworden.

We kijken al rond wandelend onze ogen uit en zien de gekste dingen.

De Dutch store.

De Dutch Store in Helen.

De Dutch Store in Helen.

Op een gegeven moment komen we in een Dutch store. De (Nederlandse) mevrouw die deze winkel runt, woont al 30 jaar in de VS en importeert alles uit Nederland. We kopen er een pakje Gestampte muisjes. We kunnen er ook héle mooie Delfts blauwe bakjes en poppetjes kopen. Heel speciaal hoor.

Fudge.

In een andere winkel spreken we met de eigenaresse van een Chocolaterie. Ze verkoopt ‘Fudge’ en wij weten eigenlijk niet wat dat is. Ze legt ons uit dat dit een mix is van veel chocolade, suiker en room (op Internet vinden we de volgende beschrijving: “It is made by mixing sugar, butter, and milk and heating it to the soft-ball stage at 240 °F (116 °C), and then beating the mixture while it cools so that it acquires a smooth, creamy consistency. Chocolate can also be mixed in to make chocolate fudge; many other flavors and ingredients are possible.”). We proeven een stukje. Het is veel zachter dan chocolade.

Als we terug lopen naar het hotel, eten we ook nog een ijsje. Nou ja: ijsJE, zeg maar weer gerust IJS.

Anna Ruby Falls.

Tijdens het ontbijt de volgende ochtend regent het. We waren van plan om te gaan wandelen, maar in de regen zien we dat niet zitten. Dus een ‘change of plans’.

We rijden in de auto naar de Anna Ruby Waterfalls. Het regent nog een beetje en we hebben onze rode regenjassen op de kamer laten liggen. In het kleine Visitor Center kopen we regenponcho’s voor $ 1,95 per stuk.

De Anna Ruby Falls.

De Anna Ruby Falls.

De waterval is ongeveer een kilometertje lopen. Het pad gaat aardig steil omhoog en is zeer de moeite waard. De waterval is behoorlijk hoog en het water komt met een aardige snelheid omlaag.

Het is nat bij de Anna Ruby Falls.

Het is nat bij de Anna Ruby Falls.

Terug bij het Visitor Center voeren we nog wat grote forellen. Een Ranger vertelt dat er 3 soorten forel in deze rivier zwemmen en dat ze rustige poelen uitzoeken om even in uit te rusten. Na verloop van tijd zwemmen ze dan een stukje verder upstream of juist downstream.

Vervolgens rijden we een mooie Scenic Byway: een mooie groene route. Op het hoogste punt van de staat Georgia is het maar een graad of 12 en we zien geen hand voor ogen door de mist daarboven. Van de top en het eventuele uitzicht zien we dus niks.

In het Visitor Centre van Helen krijgen we een tip om net buiten Helen een wandeling van ongeveer 5 mijl heen en terug te lopen.

De Raven Cliffs Falls.

Rond 15 uur gaan we weer op pad en rijden we naar het begin van de wandeling- de zgn. trailhead van Raven Cliffs Falls . Dit is een wandeling van 5 mile (8 kilometer) heen en terug en lijkt ons erg fraai. Nou, dat is ook zo!

De wandeling naar de Raven Cliffs Falls.

De wandeling naar de Raven Cliffs Falls.

We wandelen door dicht bos- ze noemen dit gebied een Wilderness. De wandeling gaat voortdurend langs de rivier die veel stroomversnellingen heeft en uiteindelijk uitkomt bij de watervallen. Maar het blijkt toch een iets te pittige wandeling voor ons. Na 40 minuten lopen keren we om en lopen terug. Het is een schitterend gebied- wel jammer dat we de watervallen dus niet gezien hebben.

Conclusie.

De conclusie van onze tijd hier in Helen is dat het een werkelijk prachtige natuur heeft waar je schitterend en echt eindeloos kunt wandelen. Deze natuur hebben we in Amerika nog niet op deze manier gezien. Op la Palma (Canarische eilanden) hebben we in vergelijkbare bossen gelopen, maar in de VS nog niet. De plaats Helen zelf is zeker het bekijken waard.

Morgen rijden we naar Gatlinburg in het hart van de Smoky mountains.

Top